Droevige gedichten
Nummer 371 t.m 380

Als je geen frames ziet staan, klik dan hier voor de complete site.


Gedicht No: 371
Naam: Yvonne Malij
soort hond: Binkey [Foto]

Binky


12 jaar geleden zwart geboren en o zo klein.
En bij zijn eigen roedel vond hij het leven leuk en fijn.
Maar buiten in de grote wereld vol gevaar
moest hij vaak grommen en grauwen met inmiddels
lang grijs haar.
Vakantie, flybal als hij met ons samen was, het was
zijn lust en zijn leven.
Wat heeft die kleine schat ons veel gegeven.
De leegte en de stilte die hij achterlaat is zo
ontzettend groot.
Intens verdrietig zijn wij met zijn snelle dood.
Waarom toch mocht hij nog niet wat langer bij
ons zijn.
Het is stil in huis zonder onze kleine drukte maker
en dat doet zo’n pijn.
Nooit krijgen wij meer zo’n trouwe schat.
Maar de herinnering aan hem nemen we mee in ons hart.
Tot het laatst heeft hij het voor ons gemakkelijk gemaakt
en ons de zware weg naar de dierenarts bespaart.
Rustig bij ons thuis gleed hij weg uit het leven.
Nadat hij 12 jaar lang ons liefde en geluk had gegeven.

Gedicht No: 372
Naam: Arie & Gerrie
Soort hond:
Cocker Spaniel [Foto]

Veel vriendschap aan jullie gegeven,
be-eindigd is nu haar leven.
Heel goed is haar leven geweest,
er zat geen kwaad in het beest.
In jullie gedachten blijft zij bestaan,
het is goed zoals zij is heengegaan.
Een traan zal er af en toe nog komen,
het is een vredig oord waar zij nu is gaan wonen
 

 

Gedicht No: 373
Naam: Petra
Soort hond: Ierse Wolfshond [Foto]

Verdriet doet pijn

’t Voelt zo leeg in mijn hoofd, in mijn hart, in mijn huis,
geen grote gestalte, mijn huis is geen thuis.
Ik voel me zo vreemd, zo verward, zo alleen,
ik wil haar weer terug, hier bij mij, om me heen,
met glanzende ogen en kloppende staart,
liefkozende poten, statig en bedaard,
voor alles aanwezig, de ruimten gevuld
op de meest lastige plekken
en ik met geduld.
Niets anders dan liefde, bij haar en bij mij,
zo vertrouwd en zo eigen, zo samen zijn wij.
In leven gebleven, zo lang als ze kon,
met vallen en opstaan, en ik weet waarom.
Ik kan haar niet missen, dat wist ze zo goed,
dan zo oud te worden toont wilskracht en moed.
Eens kan het niet langer, haar tijd is voorbij.
Verdriet gaat er komen, bij haar en bij mij.
Haar ogen die smeken, nu is het aan jou,
om wilskracht te tonen en moed en je trouw.
Niets zal ons ooit scheiden, wij blijven bijeen,
De band die wij hadden blijft steeds om ons heen.
Wij samen tenslotte, wij kregen een deal,
haar lichaam begraven, diep in mij haar ziel.

Gedicht No: 374
Naam:
Nathalie Amarillas
Soort hond:
Jack Russel

Gino mijn maat en kameraad,
In alles mijn grote steun en toeverlaat,

Als klein ventje heb ik je opgehaald,
en met met de nodige zorgen groot gemaakt,

Het begon met korstjes op de oren,
en het ging maar niet over,

Doktersbezoeken op en neer,
maar geen ene dokter wist het meer,

Aan je ziekte was verder niks te merken,
Dus lieten we de onderzoeken beperken,

Maar 4 jaar later kreeg dit alles een naam,
Onsteken van de bloedvaatjes zo wordt het omschreven,

Vasculitis is de naam, een onbekende in dit gehele verhaal!

Elke dag dat je mijn begroet,
Weet ik weer waar ik het voor doe,

Ik hou van je voor het leven,
ook als is mischien maar voor even,.......
4 jaar is ons al gegeven, we gaan gewoon verder met ons leven....

De ziekte heeft een naam,
Maar wij zullen ondanks alles gewoon verder gaan!

Gedicht No: 375
Naam: Cynthia Sabandar
Soort hond:

Je geest was goed, je lichaam wilde niet meer
Je liet het niet merken maar het deed zeer
Ik nam de zware beslissing een einde te maken aan jou lijden
De dierenarts deed de spuit erin en ik zag jou langzaam wegglijden
12 jaren flitsen aan mij voorbij
Ik had je al als pup en oh wat was ik blij
Ik had je graag nog wat langer bij me gehad maar helaas je was afgemat
In drie dagen tijd ging je heel erg achteruit
Er zat echt niks anders op dan die dodelijke spuit
Twijfels schieten door mijn hoofd
Ik heb mijn eigen lieve hond van het leven beroofd

Shanka ik hoop dat je wist dat ik dit uit liefde moest doen
Als laatste geef ik jou nog een hele dikke zoen

liefs Cynthia
 

Gedicht No: 376
Naam: Chiel van den Berg
Soort hond:
Gedicht v.d. Maand December 2004

"Bassie"

Vandaag las ik nergens in de krant,
dat Bassie was dood gegaan.
Niemand meldde iets over de lege mand
en van z'n bak die in de keuken had gestaan.
Ik zag ook niets in het journaal
over een oude, trouwe hond
grijs en blind, een beetje kaal
niet langer meer gezond.
En in zijn laatste dagen,
dicht naast z'n baas, om toch een blokje om te gaan,
moest hij naar huis terug gedragen
kon niet meer op zijn poten staan.
Gek ..... zelfs ik heb een beetje verdriet:
"dat je Bassie nou nooit meer ziet!".
Jullie zullen aan hem denken, vaak genoeg
want 14 jaar trouwe vriendschap,
is niet voorbij met "nou Bassie doeg"

Gedicht No: 377
Naam: Yolanda Laarman
Soort hond:
Yorkshire Terrier

Een ding moet je weten
Wij zullen je nooit vergeten
Wat jij voor ons betekende
Is met geen pen te beschrijven
Of in woorden uit te leggen
En zou het wel zijn uit te leggen
Zou geen mens ons of willen begrijpen
Elf mooie jaren,lange jaren
Mochten wij jou,onze lieve vriend noemen
Het afscheid deed pijn,maar wij weten
Dat het zo heeft moeten zijn
Maar die leegte,die jij achterlaat
In ins achterlaar
Is niet meer op te vullen

Gedicht No: 378
Naam: Cor Meijers
Soort hond:

Hazel,

Welke angst nam plots bezit van jou.
Waarom liep je niet naar je baasje trouw.
Maar jij ging heen,zo heel alleen.
Uren heeft het baasje naar je gezocht
vol angst en hoop.
Want van jou was hij helemaal verknocht.
Jullie waren dikke maatjes,elkaars vriend.
Geen van beide heeft dit noodlot verdiend.
Je baasje heeft er veel voor over nog een maal
met je te spelen.
In je levendige ogen kijken,ze spraken boekdelen.
Je was boordevol levenslust
met in je staart een grote krul.
Maar van verkeer had je geen enkel benul.
En ookal proberen we het keer op keer,
terugdraaien gaat niet meer.
Het baasje bedankt je,lieve Hazel,
voor je vriendschap en een geweldige tijd.
Maar op zo'n plots en rigoreus afscheid
waren we geen van allen voorbereid.
Langzaam zal het slijten,maak jezelf maar geen verwijten.
Het is nog vers,herinneringen doen nog pijn.
Maar eens komt de tijd dat je langs dit verdriet
alleen nog het mooie van onze Hazel ziet.

Met nog 9 hechtingen in je buikje van de sterilisatie werd
je doodgereden.Je was pas 15 maanden oud.We hadden nog
zo lang samen kunnen zijn.....

Gedicht No: 379
Naam: Vera
Soort hond: Voor alle honden

 

oh nobel schepsel
de tijd is gekomen
dat wij afscheid moeten menen
en dat jij naar een beteren plek gaat
een plek , diep in mijn hart
een plek waar je vrij bent om te rennen
achter een auto of een stuiterende bal aan
dus ga, oh nobel schepsel
door het hondenluikje
en pak een stok, gegooid door god
kwispel met je staart
tot in de eeuwigheid
terwijl een vriendelijke stem herhaald:
brave hond, brave hond....
 

 

Gedicht No: 380
Naam: Ineke de Jongh
Hond: Sheltie Lino [Foto]

 

Je ligt daar, doodstil, je kijkt mij vragend aan,
Je staartje kwispelt nog een keer,
nog één maal een groet, voordat je oogjes voorgoed sluiten gaan.
een laatste kus, jou laatste zucht,
doodse stilte, geen enkel geluid,
je blaast je laatste adem uit,
Het kaarsje is gedoofd, het licht is  uit,
Dit een moeilijk, doch vreedzaam besluit.

Gedicht No: 381
Naam: Jenny Minnart
Hond: Malthezer leeuwtje [Foto]

 

Ik herinner mij nog de dag,'t is alsof het gisteren was.
De dag dat je in ons huisje kwam:een kleine witte puppy.
Een sinterklaasgeshenkje.
Je was een leergierig meisje,trots,fier en elegant:het zonnetje in ons huis.
Stilaan werd je mijn beste vriendin,mijn steun en toeverlaat.
Papa's kleine meid.Kristof's speelkameraad.
Je was een klein genietertje, luierend in de
zon, je wandelingetjes,lekkere etentjes, je snoepjes, dol op cadeautjes
krijgen, knusjes samen onder een deken, je was mijn knuffelmeisje.
Nooit ben ik boos op je geweest,daar was ook geen reden voor.
Iedereen die je kende vond je ook zo lief.
Jaren gingen voorbij,jaren van veel
liefde,genegenheid en trouw.
Je werd een dagje ouder en de kleine ongemakjes kwamen.
Tot op die ene dag je lichaampje het begaf.
Even dacht ik nog je redt het wel, het kwam dan toch nog onverwacht.
Maar je zien lijden kon ik niet en we gaven je je rust.
Moeilijk was het afscheid. Een groot verdriet.
Nu sta je hier op de kast tussen engeltjes en bloempjes.
Het is stil in ons huis en je missen doet zo'n pijn.
Elke dag zeg ik je nog gedag.
Alles zou ik geven om nog een knuffel van jou.
Vergeten zal ik je niet en dank je voor de 14 mooie jaren die je ons gaf.
Ik zeg je geen vaarwel maar tot ziens.
En hierboven als ik dat vragen mag: zorg goed voor mijn kleine meid.
Dikke kus van je mama, papa en Kristof.
Slaapwel mijn engelxxxxxxxx.
 

 

<< Vorige 10 gedichten

© Ineke de Jongh