Droevige gedichten
Nummer 31 t.m 40

Als je geen frames ziet staan, klik dan hier voor de complete site.

 

 

No: 31
Naam;
Wouter Ruyseveldt
soort hond;

Stil-ben-je-van-me-heengegaan
Maar ik weet niet waarheen
Ik zal er nu helemaal alleen voor staan
Sta me toe dat ik ween

Want ik weet niet of ik het alleen kan flikken
Ik voel de eenzaamheid al in mijn hoofd
De herinnering aan die gelukkige ogenblikken
Is het enige wat mijn pijn verdooft

Maar weet dat ik steeds aan je blijf denken
Ook al ben je ergens daar vanboven
God zal me de nodige moed schenken
Om verder in Hem en het leven te geloven

 

No: 32
Naam; 
Henk en Hennita Laukens.
soort hond; Golden retriever [Foto]

Laika's vlammetje is uitgegaan,
en met haar is een stukje van ons doodgegaan.
Veel mensen zeggen: "het was maar een hond, waarom zo'n verdriet?''
Maar degene die dat zeggen begrijpen het niet.

Jarenlang is zo'n beest bij je in huis,
en geloof me, dan wordt je huis pas echt een thuis.
Stelt geen vragen: altijd onvoorwaardelijk vrolijk en blij,
staat in goede en slechte tijden altijd aan je zij.

 Het ging zo vlug, we begrijpen het niet,
het afscheid, ineens zo'n verdriet.
Lieve Laika, we zullen jouw nooit, nooit vergeten,
wat jij voor ons betekende moet iedereen weten.

Dag lieve Laika,

 Dag van ' t Pumpke.

Baasje, vrouwtje en Anouck. 

 

 

No: 33
Naam;
G.Overal-Bouma
Soort hond; Boomerhondje [Foto]

Gedachten flitsen door mijn hoofd
Verwarrende gedachten
Gedachten en herinneringen
Aan mijn lieve hond
 

MANDY

We hebben haar vandaag laten inslapen
Omdat haar leven lijden werd
We namen deze beslissing met veel moeite
We dachten aan Mandy
Maar ook aan ons zelf
Gelukkig konden we niet weten
Dat de nasleep zo heftig was…….
Dan waren we egoïstisch geweest
En hadden we een andere beslissing genomen !

Nu moeten we verder
Zonder onze pop
’t zal moeilijk worden
maar wel te doen
omdat we weten dat het beter voor haar is…….
We moeten er alleen nog érg aan wennen
En proberen zonder haar verder te gaan…..

  Mandy

Lieve lieve pop
We zullen je vreselijk missen !!!!

Rust zacht…………

Bovenstaand gedicht schreef ik n.a.v de dood van onze boomer MANDY.
 Ze was nog maar 5 jaar, maar had last van epilepsie, wat dus steeds erger werd ondanks het maximum aan medicatie !

 

No: 34
Naam; Bert Panneman
Soort hond;

 

Je hond blijft je hond
zo eigen zo vertrouwd.
Je wilt haar niet graag missen
omdat je van haar houdt.
Maar eens dan komt de dag
dat je haar moet laten gaan.
Je verstand zegt dat het goed is
maar in je ogen blinkt een traan

 

No: 35
Naam; Ineke de Jongh
Soort hond; Argentino, Mastino Napoletano,
Fila Brasileiro, American Staffordshire.

 

Afscheid van mijn Mastino

Tranen, tranen, en nog eens tranen
boosheid, onmacht, verschrikkelijk veel verdriet.
Ik wilde je bij mij houden,
Maar van Brinkhorst mocht dit niet.

  Tranen, tranen, en nog meer tranen,
jij moest boeten voor een andere hond.
Het is niet eerlijk, ik ben machteloos,
mijn hart ligt open, een gapende wond.

Tranen, tranen, een zee van tranen,
ik zal ze dit nooit kunnen vergeven.
Nu heb ik afscheid van je moeten nemen,
Jij moest betalen, betalen met je leven. 

Tranen, tranen, oneindig veel tranen,
mijn vriend, ik zal jou nooit vergeten.
Je had gewoon onnoemelijk veel pech,
Had je maar geen Mastino moeten heten.

  Mijn vriend, bedankt voor alles wat je mij hebt gegeven,
Ik had liever dat je nog langer bij mij was gebleven.
Je had  beschermd moeten worden, zoals dat hoort,
dat toen ze toch altijd bij een bedreigde diersoort?

 

No: 36
Naam: ingestuurd door Nicole
Soort hond:

"Do I go home today?"

My family brought me home cradled in their arms.
They cuddled me and smiled at me and said I was full of charm.
They played with me and laughed with me and showered me with toys.
I sure do love my family, especially the girls and boys.

The children loved to feed me, they gave me special treats.
They even let me sleep with them - all snuggled in the sheets.
I used to go for walks, of ten several times a day.
They even fought to hold the leash, I'm very proud to say.
These are the things I’ll not forget - a cherished memory.
because I now live in the shelter - without my family.

They used to laugh and praise me when I played with that old shoe.
But I didn't know the difference between the old ones and the new.
The kids and I would grab a rag, for hours we would tug.
So I thought I did the right thing when I chewed the bedroom rug.
They said that I was out of control, and would have to live outside.
This I did not understand, although I tried and tried.
The walks stopped, one by one, they said they hadn't time.
I wish I could change things, I wish I knew my crime.

My life became so lonely, in the back yard, on a chain.
I barked and barked, all day long, just to keep from going insane.

So they brought me to the shelter, but were embarrassed to say why.
They said I caused an allergy, then they kissed me goodbye.
If I'd only had some classes, when I was just a little pup,
then I would have been a better dog when I was all grow up.

"You only have one day left," I heard the worker say.
Does that mean I have a second chance?
DO I GO HOME TODAY ?
 
*Author Unknow*
Voor Nederlandse vertaling
klik hier.


No: 37
Naam: Gerda van Alphen
Soort hond:Vermiste Sheltie 
Gedicht van de maand Januari 2001

Kleine lieve hond:

Verloren liggen op je kussen
je kluiven en een bal
En je riem hangt tussen
onze jassen in de hal.

Niet meer stiekem bij ons op bed,
niet meer samen dollen.
Niet meer zoveel pret,
niet meer achter je bal aan hollen. 

Jij bracht zoveel vrolijkheid,
jij hebt ons zoveel vreugde gegeven.
Jij lieve kleine meid,
jij bracht zoveel gezelligheid in ons leven. 

Ergens ben je nu, bij vreemden in huis,
terwijl wij ziek zijn van verdriet.
Wij hebben jou zo vrees'lijk graag weer thuis!!!
Kleine lieve Tessa, we blijven zoeken en vergeten je niet.

Dit gedicht is geschreven naar aanleiding van de vermissing van Tessa
op oudejaarsnacht bij de eeuwwisseling, ze is nog steeds niet gevonden.
Meer over Tessa, en een foto kunt U hier
[Go] lezen en zien.

 

No: 38
Naam: Robbert Dooyes
Soort hond: Shar Pei

 

Shar Pei , Shar Pei, lieve Shar Pei vriend
Weet dat er vandaag minstens 1 om jou grient
3 jaar slechts, en al zoveel narigheid
Je vertrouwen in de mensen compleet kwijt.

  Eerst een baas met goede bedoelingen en je mocht veel
Je leventje was mooi gevuld met een hoop gespeel
Puppy training gedaan en dat was leuk geweest
Slapen op bed, het was bijna het ideale leven voor een beest

  Toen kwam kind nr. 1 bij je baasjes en jij werd nummer 2
Maar ach, je kreeg nog aandacht dus dat accepteerde je gedwee
Je mocht niet meer op bed maar kreeg een eigen plek
Dat is wel minder leuk, maar nog lang niet gek

  Maar daar was ineens kind nr. 2 uit het niets verschenen
Toen was zelfs jou kamer uit het huis verdwenen
In de tuin slapen was jou nieuwe nachtmerrie
s 'Nachts in de koude buitenren, slapen in de derrie

  Vanaf nu begon je weg te kwijnen en snapte je het niet meer
Gedegradeerd naar vieze buitenhond i.p.v. hun teddy beer
Minder vrolijk uiteraard en niet zo een zin in het leven
Kon ik maar bij mijn baasjes zitten , al is het maar voor even

  De baasjes zagen dat en vonden het best zielig hoe jij zat
Dat het zijn eigen schuld was ,was wat hij gewoon maar vergat
Maar van zijn fouten schijnbaar niet geleerd of ontdaan
Heeft hij jou, zijn leve vriend, gewoon weg gedaan

  Ik snap er niets van moet je hebben gedacht
In een vreemde buitenren , terwijl je maar op je baasje wacht
Maar die komt niet meer terug, is dat ook niet van plan
In plaats daarvan nadert er een vreemde grote man

  Het is niet vreemd of raar dat je daarvan schrikt
Er is immers een hoop vertouwen van je weg gepikt
Die man snapt dat niet en komt maar dichter naar je toe
Je word bang en maar banger en denkt , wat is dit voor gedoe

  Je waarschuwt de man niet dichter bij je te komen in je buurt
Allerlei hondse signalen zijn het die je die man daar stuurt
Maar hij spreekt de taal niet en je bent nu helemaal alles kwijt
Het is dan ook niet verwonderlijk dat je in je schrik van je af bijt

  Maar wat er dan gebeurt zou een honden liefhebber nooit doen
Je maakt hardhandig kennis met zijn grote harde schoen
Auw, je schrikt, word banger en in de hoek inéén gedouwd
Vanaf nu is er niemand meer die je ooit vertrouwt

  Zo kom je in het asiel terecht, met allemaal aardige mensen
Liefde geluk en rust is wat ze willen geven en wat ze je wensen
Herplaatsen zal helaas niet meer gaan, je bent helemaal kapot
Geestelijk in de war , je vertrouwen in het wezen de mens verrot

  2 weken gewacht want dat is jammerlijk genoeg wettelijk verplicht
Maar na alle ellende en ongein die jou al ooit is aangericht
Zijn die 2 weken nog maar een druppel op een gloeiende plaat
Dat je de zo erg door jou verdiende rust krijgt is waar het om gaat

  Vandaag is jou dag, eindelijk kan je lekker rustig gaan slapen
Volg dus maar de richting van het witte licht wat je straks zult zien
Die 2 weken asiel hebben er wel zeker weten voor gezorgd
Dat Ik zeker weet dat ik niet de enige ben die om je grien

  Ga Shar Pei, ga maar lekker , grote Vriend
Na al die ellende heb je het zeker verdiend
Ga maar naar een vredig leven gevuld met dollen en spelen
Een leven vol aandacht die je niet met kinderen hoeft te delen

  Ik hoop toch nog dat je al dat geluk en die liefde zult vinden
Dat jij je schaart onder alle andere beminden
Dat vind jij misschien wel in de honden hemel daar boven
Wij vinden troost uit het feit dat wij dat willen geloven !!

  R.I.P

 

No: 39
Naam: Annie H.
Soort hond:

"Gedachten"

Soms wou ik dat je kon praten,
Mij al jou gedachten vertelt,
En dat je mij nooit zult verlaten,
Al zijn jou jaren geteld.
Ik heb deze jaren zoveel gekregen
van jou liefde en jou trouw.
Dat is met geen weegschaal te wegen,
Mijn vriend, ik hou van jou!

 

No: 40
Naam: Onbekend
Soort hond:

Passing of a Friend

Sunlight streams through window pane,
unto a spot on the floor...
Then I remember,
it's where you used to lie,
but now you are no more...

  Our feet walk down a hall of carpet,
and muted echoes sound...
Then I remember,
it's where your paws
would joyously abound...

  A bark is heard along the road
and up beyond the hill,
Then I remember,
it can't be yours....
your golden voice is still...

  But I'll take that vacant spot of floor,
and empty muted hall,
lay them with the absent bark,
and unused dish, along the wall...

I'll warp these treasured memories
in a blanket of my love,
and keep them for my loving friend,
until we meet above.

*Autheur onknow*

Voor Nederlandse vertaling
klik hier

 

<< Vorige 10 gedichten Volgende 10 Gedichten >>

© Ineke de Jongh