Droevige gedichten
Nummer 241 t.m 250
Droevige gedichten
Nummer 241 t.m 250
Als je geen frames ziet staan, klik dan hier voor de complete site.
Gedicht No: 241
Naam: Silvia
Soort hond: Mechelse herders Sasja & Daisy [Foto]Sasja en Daisy
Twaalf puppies zaten daar in de tuin
Ze waren allemaal zo lief klein zwart met bruin
We hadden nog de keus uit twee
We keken elkaar aan en zeiden welke nemen we mee
De een liep naar hem de ander naar mij
waarop ome jan zei neem ze allebei
Zo gezegd, zo gedaan en jullie zijn samen mee naar huis gegaan
De één een zielig hoofd en een hangend oor
gaven we de naam Daisy ten gehoor
De ander noemde we Sasja mooi gespitst met staande oren
Ik had mijn hart aan jullie verloren
Als puppies mee op de bromfiets in mijn jas
Al hoewel dat snel over was
Toen heb ik rijlessen genomen
Om met jullie overal te komen
Jullie betekende zoveel voor mij niet iedereen begrijpt dat
Jullie lagen gewoon op de bank terwijl daar visite zat
Mensen vonden dat jullie erg veel mochten
Ze lachte ons ook uit toen wij zelfs voor jullie een groter bed kochten
Zelden waren jullie ziek
Tot het laatste jaar toen ging het mis
Twee zussen en jullie gezondheids problemen waren identiek
We kwamen voor de zware beslissing te staan
We wisten dat we zo niet langer verder konden gaan
Samen zijn jullie gekomen
Samen heb ik jullie moeten laten gaan
Samen tegelijk zijn jullie gecremeerd
Samen heb ik jullie in een kast staan
Zo hebben jullie me niet echt verlaten
En iedere dag sta ik voor de kast tegen jullie te praten
We hebben jullie bespaard voor heel veel leed en pijn
Over een lange tijd zullen we weer bij elkaar zijn
XXX Dikke Kussen XXX
Gedicht No: 242
Naam: Petra den Otter
Soort hond: foxterriër [Foto]De lieve, dappere Pammetje
Geboren op 12 juni 1993 te Nyemirdum,
thuis in Den Dungen ingeslapen
op 8 februari 2003.
Zo klein bij ons gekomen,
bruisend van leven,
nieuwsgierige oogjes en voor alles blij
De toekomst nog open,
een heel leven voor je,
je zou gaan genieten,
ik nam je op schoot,
en je raakte mijn hart.
Lang zou dat niet duren,
je oogjes wat doffer,
steeds eerder moe
en je buikje zo dik.
Toch bleef je genieten,
alleen nu iets anders,
nog steeds op mijn schoot
en heel diep in mijn hart.
Niet rennen, maar sjokken,
ondanks alles nog vrolijk,
zo goed en zo kwaad als het ging.
Niet graven, maar blaffen,
je adem wat moeizaam,
vroeg slapen, laat wakker,
heel zwaar op mijn schoot
zoveel pijn in mijn hart.
Te moe om te strijden,
te lopen, te blaffen,
met oogjes steeds zieker
wachtend op iets.
op rust en op stilte,
geen pillen, geen spuiten,
te zwak voor mijn schoot,
al die angst rond mijn hart.
Nog een keertje likken,
wat praten en strelen,
het goede besluit,
een afscheid op tijd.
Geen woorden, slechts liefde,
je oogjes gesloten,
nooit meer op mijn schoot,
in mijn hart voor altijd.
Gedicht No: 243
Naam: Antoon de Loof
Soort hond: Buurmans hondje Chou chouIn memoriam
Kleine vriend jij was een wonder
Voor ons allen heel bijzonder
Mijn hoofd is heel verward
Het doet pijn in mijn hart
Jij gaf ons meer dan wij konden dromen
Het is zwaar dat jouw tijd zo vlug is gekomen
De lege mand, de lege bak, je riem
Herinneren ons dat we je nooit meer zullen zien
Jij alleen kon ons liefde geven
je was een droom in ons leven
Het gaat je goed kleine vriend
Nu hebt je de rust best verdiend
Kon ik, al was het maar voor heel even
Jou nog een flinke knuffel geven
Maar hoe ik ook nog mag hopen
Door het huis zal je nooit meer lopen
Zonder jou moeten we nu verder leven
De stilte die je achterlaat is onmenselijk groot
Mijn ogen beginnen te wenen
Maar het lijkt een kreet in nood
Hij die ons liefhad heeft ons verlaten
We kunnen tegen u niet meer praten
Bedankt voor de liefde die je ons gaf
Uit dankbaarheid leg ik bloemen op je graf
Gedicht No: 244
Naam: Antoon de Loof
Soort hond:
Gedicht v.d maand Juli/Augustus 2003ONTROUW
De paasvakantie brak aan
Mijn baas bond me aan een paal
Er was toch een goede ziel
Die bracht me naar het dierenasiel
Zit nu opgesloten in een kooi
Het hok is wel degelijk mooi
Mijn vertrouwen kreeg een flinke deuk
Het is erg, ik vind het niet leuk
Ik heb nooit echt veel liefde gekregen
Heb ze allemaal zelf moeten geven
Een dergelijk verdriet, ik wou geen hond meer zijn
Dat is nu eenmaal het lot, ik voel de pijn
Als de poort van het dierenasiel opengaat
Dan veer ik op en blijf even op de poten staan
Misschien brengt iemand me een bezoekje
Maar neen, hij blijft staan op het hoekje
En wie weet, wat komt binnen enkele weken
Als de tijd van mijn verblijf is verstreken
Langer wachten kan voor mij bijna niet
Mijn ogen staan vol met tranen van verdriet
Als ik ga nadenken over de zin van het leven
Dan schrik ik wel toch even
Mijn ogen zullen na het prikje nooit meer opengaan
Maar de realiteit in de wereld zal blijven bestaan
Gedicht No: 245
Naam: José Verhagen
Soort hond: Yorkshire terrier [Foto]Lieve Peggi,
inmiddels is een jaar verstreken, wat een tijd,
dat jij bent gestorven lieve meid.
Ik staar naar je foto, je urntje met as,
en dan denk ik eraan, hoe mooi het was.
Er is geen hond op de wereld die jou kan vervangen,
toch kwam met de dag meer het verlangen,
om opnieuw weer een hondje aan te schaffen,
want ik mis de vriendschap...het wandelen...het blaffen!
Met jouw foto op zak ben ik naar een tentoonstelling gegaan,
daar trof ik een fokster, ze sprak me erg aan.
Het was een ontzettend aardige mevrouw,
en haar hondje Peggi, leek precies op jou!
Eindelijk had ik gevonden wat ik zocht,
en ik heb bij haar een lieve kleine York gekocht.
Op 7 maart is ze geboren, ze gaat Zaynah heten,
maar denk niet lieve meid, dat ik je ben vergeten.
In mei wordt ons huis haar nieuwe stekkie,
maar in mijn hart heb jij je eigen plekkie.
Het roept gemengde gevoelens bij me op,
heel veel vragen spelen door mijn kop.
"Een jaar na jou.....is het niet te vlug?"
Anderzijds besef ik: "Jij komt nooit terug!"
Ik hoop dat je vrede zult hebben met mijn besluit,
ik moest het kwijt Peggi, het moest er even uit.
Zaynah geeft me weer vreugde aan het leven,
en ik zal haar al mijn liefde geven.
Zij is de toekomst.... jij bent verleden,
en als je kijkt vanaf je wolkje naar beneden,
geef me dan een teken dat het goed zo is,
ondanks het feit dat ik je nog steeds mis!
Veel liefs,
je vrouwtje.
Gedicht No: 246
Naam: Carlo Lardon
Soort hond: Amerikaanse Staffords [Foto]Lievertjes,
Het is nu een paar maanden geleden
Dat jullie van ons weggetrokken zijn.
De tijd dat jullie bij ons geweest zijn was zo fijn,
Maar veeel te kort het vloog voorbij.
Onze band was zo goed.
Daarom doet afscheid nog steeds zo pijn.
We willen ook geen afscheid nemen omdat jullie
nog steeds voor altijd bij ons zijn in ons hart,gedachten
en overal waar we gaan nemen we jullie mee.
We weten dat jullie niet terug komen kunnen.
Maar ik blijf hopen dat we op een dag weer samen zijn,
We hopen dat jullie op ons wachten.
En dat jullie weten dat we zielsveel van jullie houden,
En zeker nooit gaan vergeten.
Niemand op heel de wereld kan jullie vervangen.
Er zijn er geen 2zoals jullie.
Lieve Droop en Poeppie
We missen jullie!!!
Pappie,Mammie en Gianike
Gedicht No: 247
Naam: Eva
Soort hond: Golden retrieverNow you are the clouds
high in the sky
listening to the rain
until they die
on the ground
it's quiet
there's no noise
even at night
then you light up
as a twinkling star
you are near
but also far
close in my heart
thinking of you every day
now we're apart
you will even stay
it's not death
that can keep us apart
the dark is already began
but I see only the morning light...
Gedicht No: 248
Naam: Astrid
Soort hond: Rottweiler ''Smokey'' [Foto]Wakende sterren
Wij hielden ongelooflijk veel van elkaar.
Jij ging heen, en ik kreeg het heel zwaar.
Ik begon je vreselijk te missen en wilde je terug.
Ik werd gek van wanhoop en verdriet,
maar jou terug krijgen deed ik niet.
Ik zie jou als een ster aan de hemel staan.
Je bent nog net zo mooi,
maar ik zal nooit begrijpen waarom je moest gaan.
Dit was misschien gewoon jou lot,
maar het maakt mij kapot.
Kijk je van uit de hemel op mij neer?
Doet het jou dan zeer?
Doet het jou dan pijn?
Om te zien dat ik alles wil doen om bij jou te zijn?
Dat ik niet wil accepteren dat jij er niet meer bent,
en dat ik soms mezelf niet meer kent.
Diep in mijn hart ben ik nog steeds naar jou opzoek.
Mijn verlangens gaan nog steeds uit naar jou.
Vergeet nooit dat ik van je hou!
Mijn liefde voor jou zal ik nooit kunnen opgeven,
ookal weet ik dat jij nooit meer naast mij zult verder leven.
Ik hoop dat ik je ooit nog terug zal zien.
Misschien in een ander leven,
dus laten we daar allebei naar streven.
Dan wordt deze droom misschien werkelijkheid.
Ik kijk naar de donkere lucht,
en voel de wind langs mij heen waaien.
Ik zie de sterren, en kies er eentje uit waarnaar ik kan gaan zwaaien.
In de hoop dat jij me ziet, met al mn verdriet.
Zodat je over mij kan waken.
En dat ik het ook zonder jou moet gaan maken.
Jou ziel is in mijn lichaam gekropen.
Die er voor zorgt dat ik met mn hoofd rechtop kan gaan lopen.
Wij maken nog steeds deel uit van elkaar.
Maar als ik jou vindt ben ik met jou nog lang niet klaar.
Ik zal je vasthouden en nooit meer loslaten.
Jij zult mij nooit en te nimmer meer verlaten,
want ik heb je vast.
En mijn verdriet wordt doorgekrasd.
Want er komt een dag...
(en zeg niet dat ik mezelf loop te bedriegen)
dat wij elkaar weer in de armen vliegen.
Ik hou me vast aan die gedachte,
want jij houdt van mij en zal daarboven op mij wachten.
Ik heb ook niet het eeuwige leven dus ik zie je daar!
Liefje tot ziens dan maar!
xje je bazinnetje
Gedicht No: 249
Naam: Natasja
Soort hond: KruisingLuca,
Al 2 weken ben je niet meer bij ons.
De pijn is nog net zo intens.
Het gemis houdt ook niet op,
het wordt alleen maar erger.
Je was een jongen gezonde knul.
Zo lief voor ons, maar zo'n gevaar buiten.
We konden het risico niet nemen.
We krijgen zelf een baby.
Herplaatsen was geen optie.
Daar was je te afhankelijk van ons voor.
Een dierenasiel was ook geen optie,
je zou wegkwijnen en bovendien was je verboden,
dus zouden ze je zelf gelijk in laten slapen.
We hebben naar ons idee, voor jou de beste beslissing gemaakt.
We hebben jou leed bespaart en ook onze baby en kinderen in de buurt.
We houden zoveel van jou, nog steeds.
Jij hield ook van ons en van je maatje Spike.
Spike mist jou ook heel erg.
We hebben de moeilijkste beslissing voor onszelf gemaakt,
de beste voor jou.
Mensen alsjeblieft, kruis geen american staffords meer.
Het is verboden, waar wij veel te laat achterkwamen.
Luca, die man die jou heeft gekweekt is de schuld van dit alles.
Jij was al een doodsbange pup toen je bij ons in huis kwam.
Luca, neem het ons alsjeblieft niet kwalijk.
We zullen altijd intens van jou blijven houden.
Papa,mama & Spike
Gedicht No: 250
Naam: Hugo Conderaerts
Soort hond: Golden retrieverBobke,
Baasje dacht dat ie geen tranen meer had
Maar baasje werd ziek, deed vieze beestjes binnen
Kreeg een keelontsteking, so what, dat was niet de eerste keer
Maar jij was niet zo sterk, had het al eens overgepakt van ’t baasje
Nu was dat weer zo, en ook de dierenarts kon je niet meer helpen
Je ging achter het kot zitten, je wist dat je tijd gekomen was
Maar toch heb je je nog naar het koertje gesleept
Als wou je nog afscheid nemen van me
Bobke, jongen, dit doet zo’n zeer, ik weet dat je van je pijn verlost bent
Je hebt maar één dag geleden, ik zal je nooit vergeten
Jij was mijn vriend, ik zou alles voor je gedaan hebben
Net zoals jij altijd alles voor mij over had
Bobke, jij was méér dan een hond voor me
Bobke, ga niet weg van me, maar ik weet, jij hebt dit niet gewild
Jij was te goed voor deze wereld
Bobke,
Bobke,
Bobke,
Ik mis je
© Ineke de jongh
