Droevige gedichten
Nummer 121 t.m 130
Droevige gedichten
Nummer 121 t.m 130
Als je geen frames ziet staan, klik dan hier voor de complete site.
Voor het laatst bewerkt op 02-07-06
Gedicht No: 121
Naam: Marceline
Soort hond: Riesenschnauzer [Foto]
01-03-1993...01-12-2001Gisteren....
Gisteren was je nog bij ons,
je liep met Stijn door het bos!
We kregen van jou altijd respons,
zo vrolijk en zo los!
Ranko je was mijn enige vriend,
ik blijf nu achter heel alleen!
Dit heb je weliswaar niet verdiend,
wat baat nu al dat geween!
Nooit zal ik je kunnen vergeten,
je was me altijd heel trouw.
Ikzelf heb nooit geweten,
hoeveel ik van je hou!
Ik hoop dat de pijn zal slijten,
we missen je zo erg!
Ik maak me zoveel verwijten,
en kijk op naar die berg!
Mijn tranen druppelden op je vacht,
je ogen vredig gesloten!
Ik laat je nu gaan heel zacht,
de veearts heeft je nu doodgespoten!
Brom die zoekt je overal,
weet niet wat er is gebeurd!
Gelukkig bovenal,
dat hij mijn dag nog kleurt!
Alles doet me denken aan jou,
t' is zo stil in huis,
'k ga kijken of je buiten bent,
en zie je sporen in het gruis!
Ik zie van alles uit je leven,
in flitsen langs mijn ogen gaan.
Begin terstond te beven,
en tranen vinden weer hun baan!
Gedicht No: 122
Naam: Alie ten Bos-de Graaf
Soort hond: Duitse Herder ''Lardo''
01-04-1988...05-01-2000Nooit meer
Nooit meer, kijk jij me met je trouwe hondenogen aan
Nooit meer, kan ik met je wandelen gaan
Nooit meer, een aai over je zachte hondenkop
Nooit meer, bewaak je , of ren je ons terrein weer op
Nooit meer, bedelen om een koekje
Nooit meer, buiten in de schaduw,in een hoekje
Nooit meer, je blijdschap als er bezoek komt
Nooit meer, als de bel gaat je geblaf, of als je gromt
Nooit meer, bij verdriet troost zoeken bij jou
Nooit meer, jij bent de enige die ik vertrouw
Nooit meer....nooit meer...
Wat zal ik je missen mijn lieve Lardo!
Gedicht No: 123
Naam: Annemiek Dirks
Soort hond: Cocker Spaniel [Foto]Lieve Pasja,
Bijna dertien jaar hoorde je bij ons gezin,
maar daar kwam plotseling verandering in.
Zo snel hadden we het nog niet verwacht.
Er kan veel veranderen zo onverwacht.
Het werd de laatste tijd wel minder
en daarvan had jij veel hinder.
Je kon niet meer hard hollen,
maar nog wel met ons dollen!
Steeds moeilijker kon je je mand uitkomen,
waar je veel lag te dromen.
Soms kon je niet meer lopen,
maar daar ging ik pillen voor kopen.
Die hielpen je dan op de been
en je kon weer overal met ons heen.
Het liefst ging je naar het bos,
maar ook achter de dijk liep je graag los.
Vroeger liep je ver voorop,
maar de laatste tijd, steeds verder achterop.
Je wil, je blijheid en enthousiasme bleef tot het eind.
Ook toen hield je je kop nog lang overeind.
Je laatste uur waren we bij jou,
gelukkig maar, want je was ons ook altijd trouw.
Plotseling zat je rechtop en keek me aan
en dacht misschien, nu kan ik vredig gaan.
Tot de laatste zucht reageerde je op mijn stem,
waar ik heel dankbaar voor ben.
Ik zei van verdriet: Pasja, dit doe je niet, dit doe je niet!
Je mag niet doodgaan! Dat kan niet, dat kan niet!
Plots was het gebeurd,
waardoor nu heel veel getreurd.
Op je plaats in je mand bleef je nog tot de volgende middag thuis,
maar toen moest je toch echt weg van huis.
We brachten je samen voor een crematie naar Schagerbrug
en na een moeilijk afscheid, reden we met z'n tweeën terug.
Stil van verdriet, misschien begrijpt een ander dat niet.
Je hebt ons tijdens je leven zoveel fijne dingen gegeven.
Je liefde, je vriendschap, je vrolijkheid en je trouw.
O wat houden we van jou!!!
Daarna hebben wij jou rondje gelopen in het bos
en zo zonder jou, kwamen er veel tranen los.
Er lagen zoveel stokken om mee te gooien, niet om aan te zien.
Toeval misschien?
Dit was ons afscheid nemen van jou.
Je moet weten: we houden voor altijd van jou!
Lieve Pasja, voor altijd in ons hart.
Gedicht No: 124
Naam: Alie ten Bos-de Graaf
Soort hond: Duitse Herder ''Lardo''
01-04-1988...05-01-2000Lardo
Lardo kreeg je als voornaam
Ammeloe [von] was je achternaam
Reuze fijn was de tijd met jou
Daarom vergeet ik jou niet gauw
Onlangs moest ik je node inlaten slapen
Verlies van jou,
ik moest al mijn moed bijeenrapen
Onze Lardo is er nu niet meer
Niemand weet, het doet zo zeer
Aan alle leuke dingen met hem wil ik nu denken
Moet hem zijn zielenrust schenken
Maar het doet elke dag nog pijn
Ergens vind ik het toch fijn
Lijden van jou is nu voorbij
Om daar aan te denken vind ik het best
Een foto en de herinnering is alles wat me nog rest!
Gedicht No: 125
Naam: Marcel Pronk
Soort hond: Kruising [Foto]
10-02-1987...30-11-2001Kees
Elf jaar geleden kwam je in mijn leven,
je was toen al bijna vier.
Wat heb je mij in al die jaren veel
liefde gegeven.
Altijd waren we samen,
nooit week je van mijn zij.
Jouw karakter was zo enorm lief,
jouw koppie zo uniek.
Maar dit jaar kwam de verlamming,
die langzaam jouw lichaam sloopte.
Alles heb ik gedaan om herstel
voor jou te bereiken.
Niets hielp, het werd alleen maar erger.
Tot het moment, dat het écht niet meer ging.
Bij de dierenarts ben je vredig in mijn armen
ingeslapen, daar heb ik veel vrede mee.
Maar de pijn nu jij dood bent,
is zo onnoemelijk groot.
Je bent weg, voor altijd weg.
Verscheurd voelt jou gemis,
kilte, grauw, leegte, angst.
Nooit meer jouw liefde,
nooit meer jouw geur,
nooit meer jouw blaf,
nooit meer jij.
Tijd, stop alsjeblieft !,
wees mij vriend,
geef hem alsjeblieft,
voor altijd, maar wél gezond,
weer terug aan mij.
Gedicht No: 126
Naam: Anja & Edwin.
Soort hond: Dobermann ''Armani''
24-11-2000...07-12-2001We hebben een keuze gemaakt,
en jou leven gestaakt.Je leven is nu gedoofd,
door een vorige eigenaar weg geroofd.Waarom zijn er toch van die mensen,
we hadden voor jou hele andere wensen.We houden van je Armani.
Gedicht No: 127
Naam: Jan en Angelique Riegman
Soort hond: Golden Retriever [Foto]Fellow
At times I can say your name without bursting into tears.
You were with us for 13 short months and not for many years.
You gave us everything you had to give,
it is such a waist that you had so short a time to live.
The time we had together we had fun.
You were always open and loving to everyone.
No wonder we miss you so, our dear Fellow!
Gedicht No: 128
Naam:
Soort hond: Voor alle hondenDierenliefde is een wonder
Deze vriendschap was bijzonder
Je was een trouwe kameraad
Die zijn sporen achterlaat
Gedicht No: 129
Naam: Karla Bertram Davenport, Iowa (USA)
Soort hond: Tiara and Topaz
Gedicht v.d. maand Februari 2002The greatest gift
I always knew this time would come,
From the very first time our eyes first met.
How I loved you then! How I love you now!
I made a promise then and I keep that promise now.
You will not suffer from a pain that will not heal,
You will not know the loss of a life remembered, now gone.
It's for me alone to make this decision,
The price for the bright joy and pure laughter
You brought me during the time we shared.
I am the only one who can decide when it is time.
When my hope dies, and my fears ride high,
Just when I need you most, I must let you go.
It's for you alone to tell me when you are ready,
For without your guidance, I will not know
When to lay my grief, my guilt, my anger,
My sorrow and my selfish heart aside
And give you the last gift, the greatest gift.
Your eyes will speak to mine, and I will know.
The pain of this moment is excruciating.
Tears stream down my face in a river of sorrow,
And my heart drowns in a pool of grief.
For you have spoken and I have listened.
And unlike other decisions I have made,
This one brings no relief, no comfort, and no peace
For if there's one thing I have learned,
Unconditional love has a condition after all.
I must be willing to let you go when you speak to me.
I must accept my pain so you can be free of yours.
Go easily now, go quickly now,
Do not linger here, it is time for you to leave.
Go find the ones who have gone before you.
You are free to leave me now, free to let your spirit soar,
I pray I will find comfort in my memories,
In the dark and lonely days ahead.
I cannot say I will not miss you, I cannot say I will not cry,
For only my tears can heal my broken heart.
But I promise you this: as long as I live, you will live
Alive in my mind, forever in my heart.
And this will be my greatest gift,
Sending you away.
Is this the measure of my unconditional love,
For only the greatest love can say
Good-bye.
Go find the rainbow bridge
We'll meet again.
Loving you has been the greatest gift of all.Klik hier voor een
Nederlandse vertaling
Gedicht No: 130
Naam: Onbekend
Soort hond:Ik ben een hond
Ik ben een hond en vind dat fijn;
Ik wil het liefst niets anders zijn!
Je doet mij echt geen plezier
als je me ziet als knuffeldier!
Met de baas op pad: dat vind ik fijn!
maar alleen als hij baas wil zijn!
achter een bal aanrennen: dat is mooi!
niet om de bal, het is mijn prooi!
Als iemand hard wegloopt bij mij vandaan,
is dat mijn prooi, daar moet ik achteraan!
Er word gezegd: Een agressief beest!
Niet dat mijn baas in gebreke is geweest!
Liefde heb ik genoeg gekregen.
Maar over leiderschap werd steeds gezwegen.
Dat is wat ik heb ontbeerd.
En wat mij niet is aangeleerd!
Zonder leiding van mijn baas ga ik mijn eigen gang
en maak daardoor de mensen bang.
Wees mij de baas, dat vind ik fijn!
Alleen dan kan ik een hond zijn!
Ik ben een hond en heel sociaal.
Mijn soortgenoten vinden dat allemaal.
Echter een kan er maar de leider zijn:
Mijn baas zou daar geschikt voor zijn!
Ik ben een hond en steeds meer mensen schaffen mij aan.
Nu word ik bedreigd in mijn bestaan.
Daarom vraag ik mijn baas: begrijp het even,
wil jij mij leiding geven?
Ik ben een hond die heel oprecht,
voor zijn eigen hachje vecht!
© Ineke de jongh
