Droevige gedichten
Nummer 161 t.m 170
Droevige gedichten
Nummer 161 t.m 170
Als je geen frames ziet staan, klik dan hier voor de complete site.
Voor het laatst bewerkt op 27-02-03
Gedicht No: 171
Naam: Corine
Soort hond:Men zegt zo vaak"dat stomme dier"
Toch kunnen dieren"spreken".....
dat weet ieder die weleens een dier heeft aangekeken!
Want in die ogen,elke kleur daar staat zoveel in te lezen.
Ze drukken vriendschap uit,en liefde,het kan ook droefheid wezen,omdat het dier heel goed beseft wat mensenharten voelen...
Ze dragen ons verdriet dan mee!
Hun ogen zijn als poelen,van helder water,rein en klaar.
Ze kunnen smeken,vragen,en lachen,ook als wij hen soms liefkozend stoeiend plagen...
Een vriend die eerlijk is en trouw,ons volgt op onze wegen...
Wie met zo'n vriend het leven deelt heeft een groot geschenk.
Gedicht No: 172
Naam: André Sollie
Soort hond:Geen hond te zien.
Geen haan die kraait
naar wat miranda doet.
Of laat.
Geen kat op straat.
Het moet.
Ze legt de knopen steviger
en wankelt richting palma.
De stilte jankt nu heviger.
Miranda wou niet, zou niet. Stom.
Maar kijkt nog één keer om.
En ziet wat ze haar lange leven
nog elke dag zal zien.
De boom, het touw.
Hoe hij daar stond.
En elke dag opnieuw,
de ogen van haar hond.
gedicht No: 173
Naam: Petra Eshuis
Soort hond:Lieve Tommy en Balou
Jullie waren nog veelste jong om te sterven!
Er woede een brand, vrouwtje was machteloos,
ik wou jullie nog redden, ze lieten me niet gaan,
echt ik was voor jullie door het vuur gegaan!
Het was gewoon te laat.
Jullie waren mijn alles,mijn steun en toeverlaat!
Ik laat nog elke dag een traan om jullie,al starend naar jullie foto....
Ik mis jullie ontzettend,het doet me nog zoveel pijn!
Jullie zitten voor eeuwig en altijd in mijn hart!
Ik hoop jullie nog weer
tegen te komen....Dag lieve schatten,vrouwtje houd van jullie!
Rust Zacht. Liefs vrouwtje
I miss you a little
I guess you could say
A little too much
A little too often
A little more every day !
Gedicht No: 174
Naam:Dassy Pol
Soort hond:Jack Russell Terrier
27-12-1985...13-12-2000Als een klein pupje kwam jij bij mij
Vol gekke kuren en schelmerij
Jij won mijn hart en ik jouw trouw
Jij werd mijn vriend en ik hield van jou
We deelden alles, vreugde en pijn
We zongen samen het mooiste refrein
Samen vakantie, samen weer thuis
Samen op wandel of voor de buis
Samen per auto of op de fiets
Waren we samen, gebeurde er niets
Maar je werd ziek, en ik werd bang
Een hondenleven duurt niet erg lang
Doktersbezoeken vond jij niet goed
Zijn pillen slikken deed je erg zoet
Van ver te lopen werd jij zo moe
Maar in de buggy kon je overal naartoe
Een grote taart zou ik gaan versieren
Maar 15 jaar mocht ik niet meer vieren
Heel onverwacht nog ging jij toen heen
Vol pijn en verdriet bleef ik achter, alleen
Zovele uren dicht bij elkaar
Zonder jou leven valt mij nu zwaar
Ik moet nu verder met jou in gedachten
Maar ooit in de hemel zal jij op mij wachten.
Gedicht No: 175
Naam: Matje Nizzi
Soort hond: Boomer hondje [Foto]hij is er niet meer
mijn lieve Crausje
nu precies twee dagen geleden
ik heb heel veel verdriet, het doet gewoon pijn
kon ik nog maar wat poep ruimen
en lachen als jij weer eens een koekje uit de kast haalde
14 jaar was jij bij mij,
ik mis je ontzettend
dag lieve Craus, ik hou van jouw
't vrouwtje
Gedicht No: 176
Naam: Astrid.
Soort hond:
In eens was je doodziek
Bij mij kwam er een gevoel van paniek
"Ik raak je toch nog niet kwijt?"
"Het is nog lang niet je tijd"
Je kwispelt zachtjes met je staart
En ik raak nog meer van de kaart
Als je naar adem snakt en weer begint te hijgen
Kan ik niets meer zeggen, alleen maar zwijgen
Je kijkt me de hele dag treurig aan
Alsof ik het je heb aangedaan
Je was nog maar elf jaar
En al die tijd waren we bij elkaar
Maar nu is er een lege plek
En het is erg stil sinds je vertrek
Zachtjes hebben we je in laten slapen
Daar heb ik al mijn moed voor bij elkaar moeten rapen
Maar meer lijden had je echt niet verdiend
Dag Boef, dag lieve vriend.
Gedicht No: 177
Naam:
Soort hond:The Rescue Poem
Once I was a lonely dog,
Just looking for a home.
I had no place to go,
No one to call my own.
I wandered up and down the streets,
in rain in heat and snow.
I ate what ever I could find,
I was always on the go.
My skin would itch, my feet were sore,
My body ached with pain.
And no one stopped to give a pat
Or to gently say my name.
I never saw a loving glance,
I was always on the run.
For people thought that hurting me
was really lots of fun.
And then one day I heard a voice
So gentle, kind and sweet,
And arms so soft reached down to me
And took me off my feet.
"No one again will hurt you"
Was whispered in my ear.
"You'll have a home to call your own
where you will know no fear."
"You will be dry, you will be warm,
you'll have enough to eat
And rest assured that when you sleep,
your dreams will all be sweet."
I was afraid I must admit,
I've lived so long in fear.
I can't remember when I let
A human come so near.
And as she tended to my wounds
And bathed and brushed my fur
She told me 'bout the rescue group
And what it meant to her.
She said, "We are a circle,
A line that never ends.
And in the center there is you
protected by new friends."
"And all around you are
the ones that check the pounds,
And those that share their home
after you've been found."
"And all the other folk
are searching near and far.
To find the perfect home for you,
where you can be a star."
She said, "There is a family,
that's waiting patiently,
and pretty soon we'll find them,
just you wait and see."
"And then they'll join our circle
they'll help to make it grow,
so there'll be room for more like you,
who have no place to go."
I waited very patiently,
The days they came and went.
Today's the day I thought,
my family will be sent.
Then just when I began to think
It wasn't meant to be,
there were people standing there
just gazing down at me.
I knew them in a heart beat,
I could tell they felt it too.
They said, "We have been waiting
for a special dog like you."
Now every night I say a prayer
to all the gods that be.
"Thank you for the life I live
and all you've given me.
But most of all protect the dogs
in the pound and on the street.
And send a Rescue Person
to lift them off their feet."[Klik hier voor de Nederlandse vertaling]
Gedicht No: 178
Naam: Theo en Gre
Soort hond: Mechelse herder [Foto]
Na veel wikken en wegen
hebben wij haar rust gegeven
Donderdag is de dag
waar zij voor eeuwig slapen mag
Zij heeft veel liefde gegeven
en zullen haar dan ook erg missen
maar wij moeten door met ons leven
wij vergeten niet haar naam die Herta is
Rust zacht lieve meid
Gedicht No: 179
Naam: Kathy de Wilde
Soort hond:
BRIEF AAN MIJN MEESTER
die morgen was je reeds opgestaan en je waart aan het pakken.
Je nam mijn leiband.wat was ik blij!
een kleine wandeling voor vakantie!!
Hoera!!
we vertrokken met de wagen.
je stopte aan de wegkant,
het portier ging open,je hebt mij een stok toegeworpen....
ik liep en liep
tot ik de stok tussen mijn tanden klemde.....
Maar toen ik terug kwam was je er niet meer.
in paniek ben ik alle richtingen uit gerend
om je terug te vinden
maar te vergeefs.ik werd zwakker van dag tot dag .
een man kwam naderbij,en legde een leiband om en weldra bevond ik mij in een kooi.
daar wachtte ik op je terugkeer.
maar je kwam niet.
de kooi ging open....
neen,jij was het niet,
het was de man die mij had opgeraapt.
hij bracht mij in een ruimte met een doodse sfeer...
mijn uur was gekomen...
dierbare meester, ik wil dat jij weet dat ondanks het leed
dat je mij hebt aangedaan , ik mij nog steeds jou beeld herinner en indien ik kon terugkomen op aarde,
ik zeker naar jou zou komen toegelopen
want jou had ik lief!!!!
Gedicht No: 180
Naam: Conny
Soort hond: Alaskan Malamute ''Gayuk''Ik kan niet zeggen hoeveel ik je mis
Zes jaar lang was je mijn grote vent
Het is niet te bevatten|
Dat je niet meer bij me bent
Epilepsie was de diagnose
Al voor je eerste jaar
En hoewel veel honden daar oud mee kunnen worden
Was het voor jouw leventje te zwaar
Steeds meer aanvallen
En je was ook zo moe
Je was me zo verschrikkelijk dierbaar
Toch groeiden we naar het einde toe
Ik heb besloten om jou je rust te geven
En ondanks de steun van iedereen om me heen
Was het het moeilijkste dat ik ooit heb moeten doen
Want nu zit ik hier, zonder jou, alleen
Geen aanvallen meer maar ook geen knuffels
Geen likken meer, geen zachte vacht
Geen trouwe bruine ogen meer
Geen lieverd meer die thuis op me wacht
Ik weet het wel, het is goed zo
Jij hebt nu eindelijk je rust
Tot het laatst ben ik bij je gebleven
Heb zelfs je oortjes nog gekust
Ik mis je zo erg, zal dat altijd blijven doen
Maar nu is de tijd gekomen, het moet, ik laat je vrij
En mocht je ooit weer op aarde komen
Dan kom je, hoop ik, weer bij mij…
Dag mijn engeltje, het ga je goed!
© Ineke de jongh
